Scena schematyczna · rysunek wektorowy w metrach, to nie obraz z kamery
RIA Smartcity czyta wideo, które miasto już ma, i zwraca pomiary i fakty, a nie nagrania: ilu przejeżdża i jakiego typu, z jaką prędkością naprawdę jadą, gdzie prawie się zderzają, kto idzie i gdzie chce przejść, ile krawężnika jest zajęte, czy ulica została podtopiona i czy zgasła latarnia. Wszystkie wertykale na tym samym obrazie.
„Pod prawie każdą akomodacyjną sygnalizacją świetlną na świecie leży pętla z drutu zatopiona w asfalcie. Odpowiada na jedno jedyne pytanie: czy coś jest nade mną? Tak. Nie. Tak.”
Jeden bit na pojazd, raz. Ani czym jest, ani z jaką prędkością jedzie, ani dokąd zmierza, ani kiedy dojedzie. Cztery pola, które pętla zostawia puste.
„To samo pytanie, na które odpowiada kamera ze śledzeniem. I dla każdego pojazdu dodatkowo: czym jest, z jaką prędkością jedzie, dokąd zmierza i za ile sekund dojedzie do linii zatrzymania. To nie inny czujnik: to ścisły nadzbiór tego, który już leży w asfalcie.”
A wykrywa się nie tylko pojazd: to wszystko, co się porusza —samochody, autobusy, ciężarówki, motocykle, rowery i ludzie—. Tam zaczyna się pięć wertykali, w tej samej klatce.
YOLOX-s · ONNX Runtime · CUDA · 19,5 ms na klatkę · zmierzone na urządzeniu, dziś„Nieskalibrowana kamera mierzy w pikselach, a piksel nie jest jednostką zarządzania. Z dwoma przekrojami i dwoma rzeczywistymi odległościami scena wchodzi w płaszczyznę metryczną: stamtąd biorą się metry na sekundę, odległości między pojazdami i kolejka.”
Rzutowanie, które widzisz jak się obraca, to dokładnie ta sama operacja, którą wykonuje produkt: homografia, która przenosi widok kamery na płaszczyznę jezdni. Tej płaszczyzny używa wszystkie pięć wertykali: bez metrów nie ma prędkości, nie ma prawie-wypadku, nie ma zajętości krawężnika.
„A tam, gdzie kalibracja nie sięga, system to mówi.
Tego się nie szacuje, to się oznacza.”
Wszystko, co się porusza, zostawia swój ślad. Setki krzywych później skrzyżowanie pokazuje swoje przedepty, a z chmury destylują się trzy liczby, których inżynier ruchu używa codziennie: natężenie, v85 i odstęp.
Ale ślad nie jest daną o ruchu, jest daną o scenie: te same krzywe, przefiltrowane według klas, pokazują którędy ludzie chcą przechodzić —a nie gdzie namalowano przejście—, jak długo stoi ten, kto czeka na autobus, i ile miejsc przy krawężniku jest zajętych o każdej godzinie, wobec zadeklarowanej pojemności.
„Żadna z tych krzywych nie ma nazwiska. To kształty, klasa i godzina. Wideo przetwarza się na urządzeniu i wyrzuca.”
Dwa sterowniki działają równolegle na tym samym ruchu: zainstalowany stałoczasowy i sterowany czasem dojazdu. Dwie kolejki obok siebie i skumulowana strata czasu, która się rozjeżdża.
„To nie jest nowa teoria sterowania. To doktryna kanoniczna, ta z podręcznika FHWA i ze strefy dylematu od 2,5 do 5 sekund, zrealizowana lepszym czujnikiem.”
27 do 28 % redukcji straty czasu · zmierzone na klipie deweloperskim · liczba pojawia się dopiero przy 15 pojazdach i 2 cyklach · natężenie nasycenia 1800 poj/h/pas„Nie trzeba wymieniać sygnalizacji:
trzeba wymienić czujnik.”
„Wypadek to dana, która przychodzi późno i po jednej. Prawie-wypadek to ta sama dana, wcześniej i w ilości. Bellevue wydało dziesięć tysięcy dolarów na farbę i oznakowanie i obniżyło o sześćdziesiąt procent swoje konflikty krytyczne.”
A metoda nie odróżnia pojazdów od ludzi: mierzy przecięcie dwóch dowolnych trajektorii, więc ten sam przyrząd liczy samochód przeciw samochodowi, samochód przeciw pieszemu i samochód przeciw rowerowi. Kiedy jednym z dwojga jest niechroniony uczestnik ruchu —pieszy, rower lub motocykl— ta sama liczba sekund waży więcej, a system mówi, że ciężkość wzrosła właśnie dlatego.
Bellevue · 10 000 USD na farbę i oznakowanie · 60 % mniej konfliktów krytycznych · jedyny kolor ryzyka w całym filmie„Kiedy mieszkaniec żąda „postawcie tu sygnalizację”, gmina odpowiada danymi.”
„Wszystko, co do tej pory widziałeś, działa dziś, na jednej kamerze, na urządzeniu wielkości modemu. To, co następuje, to nie inna technologia: to ta sama, powtórzona.”
I warstwy też nie kończą się na ruchu. Na tym samym obrazie żyje pięć wertykali: mobilność, bezpieczeństwo ruchu, przestrzeń publiczna, parkowanie i środowisko. Żadna z czterech, które idą po pierwszej, nie prosi o kolejną kamerę ani o kolejne roboty: proszą o linię, strefę albo sprawdzenie.
A oto granica, powiedziana zanim ktoś zapyta: jedna kamera mierzy jeden wlot. Koordynacja ciągu, oddziaływanie na zainstalowany sterownik, popyt ulicy poprzecznej —który dziś się symuluje—, zliczanie relacji skrętnych według relacji i fazy oraz skala wielokamerowa w produkcji są zaprojektowane i udokumentowane, a nie działające. Niżej każde nosi swoją pieczęć.
„Ta sama kamera, ten sam obraz, a pytanie się zmienia: nie ile samochodów przejeżdża, tylko ilu ludzi idzie i gdzie chcą przejść.”
Pieszy i rower to własne klasy od pierwszej klatki. Linia zliczająca nie zwraca sumy: zwraca rozbicie według klasy i kierunku. A te same anonimowe ślady, przefiltrowane według klas, to przedepty ludzi: widać, że chmura nie pada na farbę.
Klasy pieszy i rower · linia zliczająca z kierunkiem ab i ba · ślad anonimowy o najwyżej 12 punktach, bez tożsamości i bez dokładnego znacznika czasuSkrzyżowanie to nie tylko miejsce, przez które się przechodzi: to miejsce, gdzie się czeka. Strefa z rolą przebywania mierzy w sekundach, jak długo każdy zostaje, i publikuje średnią oraz 85. percentyl. Kiedy jest ich za wielu naraz i to się utrzymuje, otwiera się ostrzeżenie o zatłoczeniu.
Strefa rola przebywanie · pobyt w sekundach, średnia i p85 · próg domyślny 15 osób przez 60 s, obniżony do 6 w tej strefie„Krawężnik to najbardziej sporna powierzchnia miasta i ta, której nikt nie mierzy.”
Strefy z rolą parkowania na tej samej płaszczyźnie: ile ich jest, wobec zadeklarowanej pojemności, w pojazdach i w procentach; ilu przyjechało i ilu odjechało; i ile trwał każdy postój.
10,0 s bez ruchu, by liczyć jako miejsce · pojemność deklarowana ręcznie, nigdy wywnioskowana z geometrii · metry bieżące krawężnika NIE są mierzoneDrugi rząd to nie osobny detektor: to pojazd stojący wewnątrz strefy z rolą jezdni, poniżej 3 km/h, przez 45 sekund, z podwójnym potwierdzeniem. Ten sam silnik epizodów, którego używa ruch.
Zatoka dostawcza jako osobna rola jest W PLANIE. To, co już dziś można zrobić, to zadeklarować tę strefę z harmonogramem, żeby zmieniała rolę zależnie od godziny.
„Wszystko, co do tej pory widziałeś, to śledzenie: klatka po klatce, każda rzecz ze swoją tożsamością. To, co następuje, niczego nie śledzi: patrzy.”
Jedno sprawdzenie na strefę co pół godziny, na wycinku sceny, a nie na całej klatce. I trzy możliwe odpowiedzi, nie dwie: pozytywna, negatywna i nieokreślona.
Czy jest dzikie wysypisko? Czy ulica została podtopiona? Czy zgasła latarnia? Na dwa pierwsze —i na dym— odpowiada wizualny model językowy na wycinku. Na latarnię nie: odpowiada się lokalną jasnością wycinka wobec odniesienia skalibrowanego na miejscu.
A kiedy nie widać jezdni, sprawdzenie podtopienia odpowiada nieokreślone: nie ma fałszywego negatywu schowanego w „nie”.
1 sprawdzenie co 30 min na strefę, dolna granica 5 min · wycinek o boku najwyżej 768 px, odrzucany po zapytaniu · minimalna pewność 0,70 · dwa sprawdzenia pod rząd, by otworzyć epizodCzujniki miasta,
dla mądrych decyzji.
Przewijaj dalej: teza i tablica
Scena to skrzyżowanie o czterech narożnikach narysowane we współrzędnych świata, w metrach: jezdnie, cztery ścięcia narożników, przejścia dla pieszych, krawężniki, linie zatrzymania, sygnalizacja i obrysy budynków. Nie ma nigdzie żadnej fotografii. Zegar stoi na 08:14:07, a ruch porusza się w ciągłej pętli.
Warstwa 1, asfalt: prostokąt pętli zatopionej pod pasem ruchu, która zapala się i gaśnie raz na pojazd, i cztery puste pola: klasa, prędkość, kierunek i czas dojazdu.
Warstwa 2, kamera: ukośny widok skrzyżowania, ramki detekcji na jadących pojazdach i cztery wypełnione pola. Podpis: YOLOX-s, ONNX Runtime, CUDA, 19,5 milisekundy na klatkę, zmierzone na urządzeniu, dziś.
Warstwa 3, metryka: rzutowanie obraca się z widoku kamery do rzutu z góry. Pojawiają się dwa przekroje kalibracyjne, zadeklarowana odległość między nimi i szerokość jezdni jako wymiary rysunku wykonawczego. Wymiary należą do rysowanego schematu: jezdnia alei 14,00 m, ulica poprzeczna 11,00 m, chodnik 4,00 m, ścięcie narożnika 5,00 m, odległość między przekrojami 14,00 m. Wewnątrz pasa skalibrowanego rysunek zostaje ostry; poza pasem degraduje się do szarości, bo tam system nie informuje: oznacza.
Warstwa 4, czas: wszystko, co się porusza, zostawia swój ślad, a setki zgromadzonych śladów tworzą przedepty skrzyżowania. Destyluje się trzy liczby —natężenie, v85 i odstęp między pojazdami— obliczone na rysowanej scenie, nie zmierzone w terenie, i dopiero od próby 15 pojazdów. Te same ślady, przefiltrowane według klas, są przyrządem przestrzeni publicznej: którędy ludzie naprawdę przechodzą, jak długo zostają na przystanku i ile krawężnika jest zajęte o każdej godzinie.
Warstwa 5, decyzja: pojawia się sygnalizacja i szczegół z dwiema kolejkami, stałoczasową i sterowaną czasem dojazdu, na tych samych przyjazdach; niżej dwie krzywe skumulowanej straty czasu, które się rozjeżdżają, i strefa dylematu od 2,5 do 5,0 sekundy oznaczona na wlocie. Redukcja straty czasu o 27 do 28 % zmierzona na klipie deweloperskim pojawia się dopiero wtedy, gdy próba osiąga 15 pojazdów i 2 cykle.
Warstwa 6, ryzyko: scena pustoszeje i zostaje dwoje uczestników, którzy prawie się dotykają. Rysuje się czas po opuszczeniu punktu kolizji, PET, między chwilą, w której jeden opuszcza punkt konfliktu, a chwilą, w której drugi w niego wjeżdża. Na marginesie prawie-wypadki dnia uporządkowane według ciężkości, według PET i według TTC. Metoda mierzy przecięcie dwóch dowolnych trajektorii, więc obejmuje tak samo konflikt między pojazdami, jak i pojazdu z pieszym lub rowerzystą; przy niechronionym uczestniku ciężkość rośnie, a system deklaruje, że wzrosła właśnie dlatego. To jedyne miejsce w filmie, gdzie pojawia się kolor ryzyka, a wartości dnia nie są tu publikowane, bo scena jest schematem.
Warstwa 7, to, czego nie ma w obrazie: widok oddala się i skrzyżowanie staje się punktem wśród innych punktów schematycznej mapy. Zmierzone skrzyżowanie jest opisane „1 kamera, 1 wlot, 5 wertykali”: mobilność, bezpieczeństwo ruchu, przestrzeń publiczna, parkowanie i środowisko na tej samej klatce. Sąsiednie punkty są oznaczone jako w planie: koordynacja ciągu, zliczanie relacji skrętnych według relacji i fazy, popyt ulicy poprzecznej, oddziaływanie na zainstalowany sterownik i skala wielokamerowa.
Warstwa 8, przestrzeń publiczna: widok wraca do narożnika południowo-zachodniego, a tematem staje się chodnik. Rysowane są trzy linie zliczające —przejście przez aleję, przejście przez ulicę i chodnik południowy— i każda publikuje swoją sumę na kierunek; produkt dodatkowo rozbija według klas, a pieszy i rower są własnymi klasami. Nad przejściami gromadzą się przedepty ludzi, anonimowe ślady o dziewięciu wierzchołkach, które nie padają na farbę: liczy się, ilu przechodzi obok przejścia. Na ścięciu narożnika jest strefa z rolą przebywania, gdzie mierzy się pobyt w sekundach, średnią i 85. percentyl, i zapala się ostrzeżenie o zatłoczeniu, gdy jest więcej niż sześć osób naraz przez sześćdziesiąt sekund; domyślny próg produktu to piętnaście, a ta strefa go obniża. Wszystkie liczby są obliczone na rysowanej scenie.
Warstwa 9, krawężnik: widok zjeżdża do wlotu południowego i pojawiają się trzy strefy wielokątne nad krawężnikiem, dwie z rolą parkowania i pojemnością deklarowaną ręcznie, a trzecia oznaczona jako dostawy z pieczęcią W PLANIE, bo zatoka dostawcza jako osobna rola nie jest zbudowana: dziś istnieje strefa, która zmienia rolę według harmonogramu. Zajętość raportowana jest w pojazdach i w procentach wobec tej pojemności; metry bieżące krawężnika nie są mierzone ani wnioskowane, i tak się to deklaruje. Prowadzi się przyjazdy, wyjazdy i średni postój. Pojazd stoi na pasie wewnątrz strefy z rolą jezdni: poniżej trzech kilometrów na godzinę, przez czterdzieści pięć sekund i z podwójnym potwierdzeniem — to jest drugi rząd, a ci, którzy jadą za nim, go omijają.
Warstwa 10, stan sceny: rzutowanie wraca do widoku kamery i wszystko poza nadzorowanym wielokątem gaśnie. W środku zostają narożnik krawężnika, wpust uliczny i latarnia. To drugi silnik produktu: nie ma śledzenia klatka po klatce, jest jedno sprawdzenie na strefę co trzydzieści minut, z dolną granicą pięciu, na wycinku o boku najwyżej siedmiuset sześćdziesięciu ośmiu pikseli, który jest odrzucany po zapytaniu. Cztery sprawdzenia: dzikie wysypisko, podtopienie, dym i zgaszona latarnia. Na trzy pierwsze odpowiada wizualny model językowy; na latarnię odpowiada lokalna jasność wycinka, średnia z maksimum trzech kanałów, wobec odniesienia skalibrowanego na miejscu, poniżej pięćdziesięciu procent. Każde sprawdzenie ma trzy możliwe odpowiedzi: pozytywną, negatywną i nieokreśloną, a podtopienie przechodzi w nieokreślone, gdy nie widać jezdni. Potrzebne są dwa sprawdzenia pod rząd, by otworzyć epizod.
Zakończenie: świat się wycofuje, zostaje czysty rysunek i podpis: czujniki miasta, dla mądrych decyzji.
01 · Teza
Kamera nad skrzyżowaniem nie jest przyrządem ruchu drogowego. Jest przyrządem, a ruch to zaledwie pierwsze pytanie, które jej zadaliśmy. Cztery pozostałe wertykale produktu —bezpieczeństwo ruchu, przestrzeń publiczna, parkowanie i środowisko— nie proszą o kolejną kamerę, kolejny słup ani kolejne roboty: proszą o inny odczyt tych samych pikseli. To jest argument handlowy produktu i zarazem jego argument techniczny.
Ile kosztuje następna wertykala
Za co nie płaci się drugi raz
A tam, gdzie nie jest za darmo, mówimy o tym: chodnik musi wejść w kadr, żeby liczyć pieszych, wlot potrzebuje rozdzielczości, żeby próbkować kask, latarnia potrzebuje normalnej nocy jako odniesienia, sprawdzenia sceny mają budżet dzienny, a prędkość nie wyjdzie bez dwóch odległości zmierzonych na ulicy. Nowa wertykala to konfiguracja, a nie cud.
To jest rachunek, który domyka interes: pierwsza wertykala płaci za instalację, a druga kosztuje konfigurację. Film powyżej to ten argument opowiedziany formą — zegar nie idzie, bo koszt krańcowy następnej warstwy wynosi zero.
02 · Tablica
Tutaj strona przestaje być liniowa. To pięć wertykali, a pod każdą prawdziwe pytania zarządzania gminnego: każde otwiera kartę z tym, co się mierzy, jaką decyzję to umożliwia i co jest do tego potrzebne. Każda karta nosi swoją pieczęć, a pieczęć nie podlega negocjacji. To, co jest zaprojektowane i jeszcze nie działa, pojawia się tu z nazwy, a nie drobnym drukiem.
V1 · Wertykala
Zamawia ją Wydział Ruchu i Mobilności Miejskiej
Używa jej ten, kto przeprogramowuje ciąg, i ten, kto podpisuje inwestycję
Co się tędy porusza, jakiego typu, z jaką prędkością, dokąd i z jaką kolejką. To najdojrzalsza wertykala produktu i jedyna z własną zmierzoną liczbą, więc to ona otwiera drzwi w większości miast. To także ta, którą najczęściej myli się z całym produktem: jest jedną z pięciu.
Walidacja przez stronę trzecią: VivaCity mierzy 97 % dokładności klasyfikacji, potwierdzonej przez Transport for London.
Zmierzone w rozwoju: 27 do 28 % redukcji straty czasu wobec stałoczasowego, na klipie deweloperskim, z minimalną próbą 15 pojazdów i 2 cykli przed pokazaniem liczby.
V2 · Wertykala
Zamawia ją Wydział Ruchu, a burmistrz wtedy, gdy dzielnica protestuje
Używa jej ten, kto decyduje, gdzie idzie farba
Wypadek to dana, która przychodzi późno i po jednej. Prawie-wypadek to ta sama dana, wcześniej i w ilości: po tygodniach pracy mapa ryzyka miasta przed pierwszą sprawą. To wyróżnik produktu i wertykala z najbardziej wymownym przykładem międzynarodowym: naprawia się to farbą, a nie robotami.
Walidacja przez stronę trzecią: Bellevue obniżyło o 60 % konflikty krytyczne za 10 000 USD na farbę i oznakowanie. Wavetronix raportuje spadki wypadków o 31 do 50 % przy zderzeniach bocznych i 75 % przy najechaniach.
Walidacja przez stronę trzecią: Bellevue, 60 % mniej konfliktów krytycznych za 10 000 USD na farbę i oznakowanie. Wynik strony trzeciej, nie tego produktu.
V3 · Wertykala
Zamawia ją Wydział Przestrzeni Publicznej i Inwestycji
Używa jej ten, kto rysuje przejście, drogę rowerową i plac
Ta sama kamera, która liczy samochody, liczy ludzi i rowery, a ich trasy są najbardziej wymownym przyrządem produktu: którędy ludzie chcą przechodzić, a nie gdzie namalowano przejście. Strefy zrównoważonej mobilności mają agendę polityczną i zero danych: to jest wertykala, która im je daje.
V4 · Wertykala
Zamawia ją Strefa Płatnego Parkowania, Wydział Ruchu i Straż Miejska
Używa jej ten, kto ustala taryfę, i ten, kto wysyła kontrolera
Krawężnik to dochód gminy i zwykle zarządza się nim po omacku; drugi rząd to skarga numer jeden mieszkańca, a na dodatek dusi ruch i autobusy. Oba mierzy się tym samym przyrządem: strefa, próg bezruchu i zegar. Bez odczytania ani jednej tablicy rejestracyjnej.
V5 · Wertykala
Zamawia ją Wydział Środowiska i Usług Komunalnych
Używa jej ten, kto wysyła ekipę, i ten, kto podpisuje raport zrównoważonego rozwoju
Tutaj czujnik zmienia silnik: zamiast śledzić rzeczy, które się poruszają, odpowiada na pytania o stan sceny, co pół godziny, na wycinku nadzorowanej strefy. Dzikie wysypisko nie pojawia się między dwiema klatkami. To wertykala, która często otwiera drzwi, kiedy bólem miasta nie jest ruch.
V0 · Przekrojowe
Co nadchodzi, z nazwą i zasięgiem
Jest zaprojektowane i udokumentowane i to jest to, co następuje. Pojawia się na tej stronie z nazwą i zasięgiem, bo należy do produktu, który nadchodzi: każdy z tych punktów ma już zdefiniowane, co mierzy i jaką decyzję umożliwia.
Rzeczywiste oddziaływanie na zainstalowany sterownik
Styk bezpotencjałowy albo NTCIP 1202. Komparator i logika akomodacyjna działają; zamknięcie pętli wobec sterownika skrzyżowania nie.
W planieKoordynacja ciągu
Zielona fala między skrzyżowaniami. Dziś każda kamera rozwiązuje swój wlot, a optimum sieciowe to inna liga.
W planiePopyt ulicy poprzecznej
Dziś symuluje się go jako kolejkę i tak też deklaruje się to na ekranie. Zmierzyć go naprawdę to postawić drugą kamerę.
W planieSkala wielokamerowa w produkcji
Jedno skrzyżowanie mierzące naprawdę, dziś. Sieć skrzyżowań to ta sama technologia powtórzona, a powtórzona jeszcze nie jest.
W planieRelacje skrętne według relacji i fazy
Kanoniczny TMC, z zawracaniem i zakazanymi manewrami. To, co działa, to macierz źródło-cel według par stref, a to nie to samo: wyjaśniamy to sami, bo w branży nazwa używana jest luźno.
W planieGeometryczny detektor drugiego rzędu
Dziś drugi rząd czyta się ze zdarzeń pojazd stojący na jezdni. Brakuje własnego detektora, który odróżni go od każdego innego postoju.
W planieLinia bazowa godzinowa zatoru i zatłoczenia
Oba progi są bezwzględne. „Czy to dużo jak na tę porę?” wymaga tygodni danych: przy dwóch dniach każda linia bazowa to szum przebrany za sygnał.
W planieMapa ciepła osób
Siatka ciepła istnieje i dziś filtruje pojazdy. Zrobienie jej dla osób to zmiana jednego filtra — a dopóki nie zostanie zmieniony, nie jest oferowana.
W planie03 · Integracja
Dana ze skrzyżowania należy do gminy, a nie do dostawcy. Cztery drogi wyjścia —te same dla wszystkich pięciu wertykali, bo interfejs jest jeden— i każda ze swoją pieczęcią: trzy działają dziś, jedna to następny etap.
Własny interfejs REST
Zliczenia, prędkości, relacje skrętne, przebywanie, parkowanie, kaski, emisje, konflikty, zdarzenia i kondycja floty przez HTTP. Ten sam interfejs, którego używa analizator na żywo: nie ma API na wystawę i API prawdziwego. Źle zbudowane zapytanie zwraca jawny błąd ze swoim kodem, nigdy ciche obcięcie.
Działa dziśCSV jednym kliknięciem
Dla tego, kto pracuje w arkuszu, czyli prawie każdego: średnik jako separator i przecinek dziesiętny, bo to otwiera się poprawnie w europejskim Excelu. Każdy eksport jedzie ze swoją próbą i swoim oknem czasowym.
Działa dziśNGSI-LD z miejskiego modelu danych
Encje TrafficFlowObserved ze Smart Data Model dla transportu, żeby wejść do już zainstalowanej platformy miejskiej bez pisania adaptera. Z zadeklarowanym ograniczeniem: słownik tego modelu nie ma wartości dla pieszego, więc pieszy zostaje poza tą serializacją i pozostaje dostępny we własnym interfejsie. Model potoku pieszego to inna encja i nie jest zaimplementowany.
Działa dziśStyk bezpotencjałowy albo NTCIP 1202
Dwie standardowe drogi do sterownika, który już stoi: emulować wywołanie pętli na jego listwie detektorowej albo mówić do niego NTCIP, jeśli sprzęt jest nowoczesny. Nie trzeba wymieniać sygnalizacji. Zaprojektowane i udokumentowane; jeszcze nie działa.
W planieI to, co nie jest drogą wyjścia, tylko właściwością: dana żyje na urządzeniu. Agregaty minutowe, zdarzenia i streszczone trasy zapisywane są w lokalnej bazie z zadeklarowaną retencją, więc skrzyżowanie mierzy dalej przy zerwanym łączu i żadna decyzja nie zależy od chmury. Wideo natomiast nie jest przechowywane nigdzie.
04 · Pochodzenie
Nie ma na tej stronie ani jednej liczby, której nie byłoby w tej tabeli. Jeśli liczba nie ma pochodzenia, nie jest publikowana.
19,5 do 22,9 ms na klatkę · 12 klatek na sekundę
Zmierzone na urządzeniu, dziś, z CUDA, na żywym i skalibrowanym źródle. Liczba pokazywana w filmie to 19,5 ms. Milisekundy figurujące w dzienniku wdrożenia z 13 sierpnia pochodzą z poprzedniej instalacji bez GPU i nie są używane w żadnym miejscu tej strony.
27 do 28 % redukcji straty czasu
Zmierzone w rozwoju, wobec stałoczasowego, na klipie deweloperskim, z minimalną próbą 15 pojazdów i 2 cykli przed pokazaniem liczby.
Zero fałszywych pozytywów na mokrym asfalcie
Zmierzone w rozwoju, na sprawdzeniach sceny.
1800 poj/h/pas · strefa dylematu 2,5 do 5,0 s · zieleń minimalna · cykl optymalny
Doktryna, ze źródłem: ostrożne natężenie nasycenia wobec ideału 1900; strefa dylematu i wzór na przedłużenie z dokumentu Wavetronix; zieleń minimalna i tablice z podręcznika detektorów FHWA; dwa tryby celu z MOVA od TRL; cykl optymalny Webstera.
97 % dokładności klasyfikacji · 23 % krótszy czas podróży
VivaCity: dokładność potwierdzona przez Transport for London; skrócenie czasu podróży pochodzi z Salford, z 15 skrzyżowań i 4 lat w Greater Manchester. Wynik strony trzeciej, nie tego produktu.
60 % mniej konfliktów krytycznych · 10 000 USD
Bellevue: farba i oznakowanie. Wynik strony trzeciej.
31 do 50 % przy zderzeniach bocznych · 75 % przy najechaniach
Wavetronix: spadki wypadków raportowane w ich dokumencie. Wynik strony trzeciej.
COPERT v5.9 · EMEP/EEA · 4 pasma prędkości
Model zadeklarowany, a nie pomiar. Wskaźniki emisji zostały obliczone z oficjalnych współczynników COPERT v5.9 europejskiego inwentarza EMEP/EEA i zważone dla floty argentyńskiej, w czterech pasmach prędkości. Tabela jest edytowalna i wersjonowana: gmina z danymi własnej floty ją zastępuje. Zadeklarowany zasięg: emisje na gorąco, bez pyłów zawieszonych i bez modelu chwilowego przyspieszenia. Na skrzyżowaniu nie ma czujnika gazów.
Progi produktu: 45 s · 10 s · 15 osób i 60 s · 12 punktów · odcinki 15 s · współczynnik 1,5 · sprawdzenie co 30 min
Parametry instalacyjne, a nie wyniki pomiaru. To wartości, z którymi produkt się instaluje, i każda dostraja się dla lokalizacji przy uruchomieniu: bezruch, by liczyć jako stojący na jezdni (45 s) i jako zajmujący miejsce (10 s), domyślne zatłoczenie (15 osób przez 60 s, które każda strefa może nadpisać), twardy limit punktów na ślad anonimowy (12), odcinek agregacji przebywania (15 s), mnożnik progu ciężkości przy niechronionym uczestniku (1,5) i domyślna częstotliwość sprawdzenia sceny (30 min, z twardą dolną granicą 5 min, która nie jest konfigurowalna).
Wymiary rysunku: 14,00 · 11,00 · 16,00 · 4,00 · 5,00 · 1,80 · 9,00 m
Jezdnia alei, ulica poprzeczna, odległość między dwoma przekrojami kalibracyjnymi, chodnik, ścięcie narożnika, bok pętli i wysokość kamery. To wymiary schematu narysowanego w filmie, a nie rzeczywistej lokalizacji: scena jest skrzyżowaniem typowym we współrzędnych świata. Są po to, by pokazać, jak wygląda wymiar na rysunku wykonawczym, a nie po to, by deklarować geometrię skrzyżowania.
05 · Dowód
Wszystko, co opowiedział film, można zestawić ze skrzyżowaniem, które mierzy w tej chwili: analizator na żywo, ze swoim skalibrowanym źródłem, swoimi zliczeniami i swoimi konfliktami. To nie jest makieta.
Dostęp na zaproszenie: skrzyżowanie na żywo prosi o użytkownika i hasło.
Analityka wideo stosowana w przestrzeni drogowej
RIA Smartcity · 2026